Wycieczka do Morskiego Oka

Pobudka o 5.00. Kawa i szybkie śniadanie. Rower i rzeczy na dzisiejszą podróż przygotowałem już wczoraj. Tak więc po 30 minutach byłem już gotowy. Ciągle było ciemno. Ruszyłem spod schroniska w kierunku najdalszego punktu, gdzie mogę dojechać rowerem, czyli do Parkingu w Palenicy Białczańskiej. W tę stronę trasa była przeważnie z górki więc jechało się dobrze, ale musiałem zasłonić uszy i szyję, bo zimno stawało się coraz bardziej dokuczające przy tych prędkościach rozwijanych na rowerze.

Po jakimś czasie dojechałem do parkingu. O tej porze było już tu sporo aut i ciągle przyjeżdżały kolejne. Kasjerzy mieli pełne ręce roboty. Zapytałem jednego z nich, gdzie mogę zostawić rower. Pokazał mi miejsce obok ich stróżówki. Tak więc tutaj na cały dzień zostawiłem rower przypięty do słupa. Przebrałem się w ubrania na pieszą wycieczkę i ruszyłem w kierunku szlabanu. Dokupiłem jeszcze bilet wstępu do Parku przez internet. Na parkingu jest darmowy dostęp do Wi-Fi.

Zbliżałem się do Morskiego Oka. Przede mną góry, już i tak ogromne coraz bardziej pokazywały swoje piękno. Towarzyszył mi szum wody rzeki Białka. Minąłem tak zwane Wodogrzmoty Mickiewicza. Jest to wodospad utworzony z trzech większych i kilku mniejszych kaskad. Swą nazwę zawdzięcza przez huk, jaki towarzyszy spadającej wodzie.

W dolinie z Morskim Okiem Słońca jeszcze nie było, ale część gór przede mną już powoli otulały promienie światła. Chwilę tu odpoczywam, posilając się wewnątrz schroniska i obserwuję cały teren, używając lornetki, którą zabieram na takie fajne wypady. Dopiero gdy popatrzyłem przez lornetkę, dojrzałem ludzi w drodze do Czarnego Stawu, a nawet za nim, wdrapujących się mozolnie na Rysy.

Okrążając Morskie Oko podziwiam Góry, u stóp których leży. Woda jest przezroczysta i w pewnym momencie natrafiam na leżący tuż pod lustrem wody głaz obsypany monetami. Trochę skojarzyło mi się to z fontanną Di Trevi w Rzymie.

Zaczęły się pierwsze większe wzniesienia. Wejście nad Czarny Staw męczył i widziałem, że wielu ludzi tutaj dostawało zadyszki. Nieregularne stopnie z ułożonych głazów ciągnęły się zygzakiem ku górze. No ale w końcu po parunastu minutach byłem na górze. Chwilę po wejściu Słońce powoli wychodziło znad Rys, oświetlając Morskie oko i pobliskie góry.

Co tu dużo mówić. Jest pięknie, a Rysy budzą respekt. Znowu poszła lornetka w ruch. Teraz doskonale widzę walczących ludzi w drodze na szczyt. Pomyślałem sobie, że kiedyś też tam się wybiorę. Rozglądam się po okolicy. Morskie Oko znowu zachwyca. Promienie słońca powoli oświetlają schronisko. Po lewej od niego dopiero patrząc przez lornetkę, zauważyłem szlak, którym również idą ludzie. Wyciągnąłem aplikację Mapy.cz i sprawdziłem gdzie ona prowadzi.

Okazało się, że to Szpiglasowa Przełęcz, która wiodła przez górę do szczytu Szpiglasowy Wierch, a z drugiej strony schodziło się do Doliny Pięciu Stawów Polskich. Trochę już przeszedłem, bo około 10 kilometrów, ale czuję się bardzo dobrze i po sprawdzeniu, że zamierzając iść Szpiglasową Przełęczą, dzisiejsza wycieczka liczyć będzie grubo ponad 25 kilometrów.

Wróciłem do schroniska nad Morskim Okiem, okrążając jezioro drugą stroną. Zrobiłem zdjęcie zbiornika, bo teraz, gdy słońce wyszło na dobre, ukazało drugie oblicze stawu.

Ruszyłem Szpiglasową Przełęczą. Pokonując te nierównomierne głazy, odczuwając coraz mocniej promienie słoneczne, zacząłem się głęboko zastanawiać, kto te ścieżki ,,zrobił". Obiecałem sobie, że sprawdzę to w domu.

---

Szpiglasowa Przełęcz

Jeśli chodzi o wyłożone nieregularne kamienie na ścieżkach w Tatrach, takie układy kamieni są najprawdopodobniej dziełem taterników i przewodników tatrzańskich, którzy kładą takie podłoże w celu utwardzenia i zabezpieczenia szlaków, szczególnie w miejscach o większym nachyleniu, gdzie może być większe ryzyko osunięcia się terenu lub erozji ścieżki. - dowiedziałem się z internetów.

No to ja mam szacunek dla tych ludzi, którzy wyłożyli te szlaki. Serio. Idę dalej. W pewnym momencie jestem już wyżej niż Morskie Oko i Czarny Staw. Patrzę na tę piękną scenerię. Bardzo mi się podoba. Przez krótki moment wdrapywałem się, trzymając łańcuchy.

Na górze było sporo ludzi. Część osób szła zdobyć jeszcze Szpiglasowy Wierch, a część tak jak ja nabierała sił na dalszą drogę. Posiliłem się mieszanką orzechów i napiłem się wody. Kilka fajnych zdjęć, obserwacja przez lornetkę i pora schodzić.

Pokonuję krótki odcinek za pomocą łańcuchów

Od razu zaczynają się łańcuchy. Trochę tu ludzi. Jedni chcą schodzić jak ja, a drudzy wchodzić. Jakoś się udało, chociaż niektórzy turyści ewidentnie byli wystraszeni i chyba brakowało im pewności siebie, jak również chyba zwyczajnie siły w rękach.

Po łańcuchach zaczął się mozolny i męczący spacer w dół. Oczywiście kraina jest piękna i kiedy mogę ( a trzeba uważać, by się nie wywrócić na nieregularnych głazach) to obserwuję okolicę i robię zdjęcia. To jest moment, w którym doceniłem kijki do Nordic Walkingu. Zapewniały bezpieczniejsze schodzenie i odciążenie nóg w istostny sposób. Było później tak przez wiele godzin oraz przy kolejnej wycieczce i naprawdę bardzo Wam polecam, byście się w takie kijki wyposażyli, idąc w góry.

Półtorej godziny zajęło schodzenie. Poważnie zgłodniałem i musiałem odpocząć. Na szczęście kolejne schronisko było blisko. Zrobiłem sobie prezent i zaserwowałem konkretne danie z zupą i kawą. Kawy brakowało mi już bardziej od kilku godzin. Zapomniałem wziąć koffeinę w tabletkach ze sobą tego dnia. Więcej tego błędu nie powtórzyłem ;-)

Jeśli część z tych licznych ludzi, którzy tu przebywali jak ja, jako jedyny posiłek mieli piwo i naleśnik na słodko, to ja dziękuję. Padłbym po kwadransie. W plecaku miałem ciągle kilka batonów i pełno wody, której starczyło mi na cała trasę. 3 x 1,5l. Może i trochę ciężko, ale kupiony niedawno specjalnie na tę okazję plecak okazał się bardzo wygodny. Te kilogramy na plecach nie przeszkadzały, aczkolwiek koszulkę można było wykręcać, była taka mokra ;p

Po posileniu się i odpoczęciu w schronisku przyszedł czas na ostatni fragment wycieczki. Dolina Roztoki jest przepiękną krainą, którą podążałem. Schodziłem po bardzo nierównych głazach. Ten obszar był bardzo zielony. Gdy już byłem niżej, rzeka była już większa i głośna. Pełno drzew i w końcu ucieczka przed słońcem.

Teren się wyrównał. Szło już się znacznie lepiej, a wielkie głazy, którymi schodziło się w nieskończoność, to już była historia. Wyszedłem na asfaltową drogę, którą szedłem rano w kierunku Morskiego Oka. Założyłem znowu lekkie buty i ruszyłem na ostatnią prostą, z powrotem na parking gdzie czekał na mnie mój rower.

Jeszcze jakiś czas wraz z innymi turystami szliśmy jeden za drugim. Od czasu do czasu mijały nas dorożki, czy jak to się nazywa. O! Sprawdziłem w internetach, że to Fasiąg. Ciekawa nazwa. Ten sposób lokomocji ma swoich fanów i przeciwników. Ale Fasiągi były oblegane przez ludzi.

Praktycznie przed samym parkingiem natknąłem się na dzikie zwierzęta, ale nie jestem pewien czy to jeleń, czy sarna.

W końcu docieram do roweru. Jestem już zmęczony, a czeka mnie jeszcze podjazd do schroniska. Jednak po przejściu takiego dystansu moim mięśniom naprawdę jest obojętne te kilka dodatkowych km rowerem. Przebieram się i jadę.

Ciągle pod górę, jednak z każdym podjazdem wiedziałem, że jestem coraz bliżej. W końcu widzę znajome światła schroniska. Udało się. Dotarłem do Głodówka. Jest godzina 18.30 i zdążyłem zjeść jeszcze kolację w barze. Tak kończy się ten pełen fascynujących widoków dzień. Jestem naprawdę szczęśliwy. Po powrocie do pokoju od razu wciągnąłem masę elektrolitów, magnezów i innych witamin oraz się porolowałem na wałku. Autoterapia dała moim mięśniom do wiwatu. Mięśnie były zmęczone, ale to mi bardzo pomogło. Również się porozciągałem, po czym wziąłem szybki prysznic i w końcu poszedłem spać. Przed nami jeszcze sporo zwiedzania. Zasypiam jak zabity ;-)

Analiza wycieczki

Na następnej stronie relacja z wycieczki do Doliny Chochołowskiej. Zapraszam!